Köşebaşı

Baya olmuş yazı yazmayalı. Bloğum da günlüğüme dönmeden bir yazı bırakayım buraya dedim.

Klasik bunalımlarımdan birini yaşıyorum. Sonunda bunalımlı olduğumu kabul ettim. Kabul ettikten sonra aşması ise çok da zor değil benim için. Kesecek saç da kalmadı. O dereceye gelmeden atlatmak lazım. ^^’

Yakınlarda damdan Şefimin önüne düştüm. Sağ olsun tuttu elimden kaldırdı ayağa. Gece gece üşenmedi sorularıma cevap verdi. Çok tatlı Herteldenşef’e buradan kocaman teşekkür ediyorum. (Bi’ kova kalp bırakıyorum buraya. Rengi size kalmış.)

Tatlılardan devam edersek Roro-san’ın da yaşadığını öğrendim. Mutluyum. Hayatın telaşesinde yitip gitti diye çok korkmuştum. Çok yoğun kendisi. Buradan dualarımı gönderiyorum ve kendisini özletmemesini rica ediyorum. (Siz de #DirenRoro yazıp 8080’e mesaj atarak destek olabilirsiniz.)

Velhasıl kelam bu aralar boşluktan (ne hikmetse okul varken hiç olmadığım kadar boş oluyorum) düşünüyorum. Geçen arkadaşım bizdeydi. Konuşurken bir soru sordum.

“Eğer öldükten sonra yok olup gitseydik ne olurdu?”

“Hayattan sıkılan intihar ederdi.”

Mantıklı bir bakış açısı aslında. Ama hayat bu kadar değersiz mi ya? Cennet/cehennem, kısaca ahiret olmasa diyelim şu an yaşadığım hayat daha da değerlenmez mi? Sadece bu şansım var. Başka yok. Ölünce kaybolup gideceğim sonuçta. Geriye bir şey bırakıp hayatımı değerli kılmam gerekmez mi? En basitinden güzel anılar bile yeter.

Ahiret olsa da olmasa da insanlar bu hayatı değerlendirmeli. Buraya geldiysen boş boş durma kardeşim. Başkasına faydan olmasa bile kendin için bir şey yap. Sana verilmiş hayatı boş yere harcama. Yazık ediyorsun. Bu da benden ‘otvari’ yaşayıp filmlerden, kitaplardan, dizilerden, hayattan, insanlıktan haberi olmayanlara gelsin.

İnsanlık demişken insanlar böyle geldi böyle gidecek. Hiç değişmiyorlar. Temelde hep aynıyız. Bunu geliştirmeye ya da değiştirmeye çalışan da sayılı. Onların bir kısmı da bir süre sonra pes edip birbirinin aynı çarklara katılıyor. Kalanlar da o çarklarda helak olmamak için çabalıyor. İnsanlık nereye gidiyor?

İnsanlığı bırakalım. Onun nereye gittiği belli değil. Biz en iyisi kendi yolumuza bakalım. Bir bakmışsınız bir köşebaşında karşılaşmışız.