Kırmızı, Mavi, Beyaz

Herkesin bedeninde sevmediği bir yer vardır. Ben bazen ellerimden nefret ediyorum. Görünen damarlarım sinirimi bozuyor. Baktıkça hayalimde damardaki canlılık oluşuyor. Dolaşan kanı hissediyorum. O kanın içinde kayboluyorum. Her yer kırmızı oluyor. Boğuluyorum. Bedenimin farkına varmak beni hasta ediyor. Damarlarımdan nefret ediyorum.

...

Bir zamanlar bir balığım vardı. İsmi Rıfkı’ydı. Bütün balıklarımız içinde yeri ayrıydı. Bir bayram sabahı öldüğünü fark ettiğimde son ve ilk kez onu ellerimde tutarken nasıl içimi çeke çeke ağladığımı unutamıyorum. Rıfkı’dan sonra ise balıklara olan bütün ilgim söndü. Diğer balıkları umursamadım. Ben bakmayı bırakınca annemler devraldı.

Şimdi ise bir muhabbet kuşum var. İsmi Şuşu. Henüz bana alışmadığı için semtime uğramıyor ama onu izlemeyi bile seviyorum. Onunla konuşmayı seviyorum. Varlığı bile yeterli benim için. Bir gün fazla sessiz kalsa hastalandı mı diye endişeleniyorum. Daha bir ay bile olmadı, ona çoktan bağlandım. Ama korkuyorum. Rıfkı’da olduğu gibi, bir gün Şuşu da ölürse başka bir kuşu sevememekten korkuyorum.

...

Kendim hakkımda bir şey fark ettim. Benim için özel bir şeyleri kaybedince ilgim sönüyor, bir daha sevemiyorum. Ve bu kaybedilen; canlı, cansız olması fark etmeksizin geçerli bir kural. Sanki bir defteri yarım bırakıyor da başka deftere geçiyorum, boyut değiştiriyorum. Ben ve kaybedilenin geçmişi başkasının hikayesi gibi geliyor. Kendi anılarıma yabancılaşıyorum. Onları bir süre sonra duygusuzca hatırlıyorum. Zamanla ise hepten unutuyorum. Ya da parça parça kalıyorlar. Ne olduklarını anlamıyorum. Belki de yavaşça parçalanıyorum.

Tamamen yok olmayayım diye yeni anılar ediniyorum ama çok sürmüyor onlar da yok oluyor. Artık neyi hatırlayıp neyi unuttuğum belli olmuyor. Çok önemlileri unutup önemsizleri hatırlıyorum. Ya da her şeyi unutuyorum. Bazen merak ediyorum, bir gün kendimi de unutur muyum? Yoksa çoktan unuttum mu? Zira ben kimdim, hiç bilmiyorum.