Kıyıda Köşede Kalanlar

Yağmurun altında kalmış bir ağaç gibiyim. Yağmurla sarsılıp hırpalanırken sırılsıklam oluyorum. Kaçamıyorum, o ağaç gibi kök salmışım olmamam gereken bir yere. Tek sığınağım hoş görülmek. Beni hoş görür mü acaba? Sever mi? Kabul eder mi? Bu soruları kendime bile korka korka soruyorum. Ona nasıl sorarım? Sormalı mıyım ki? Bazı şeyler olduğu gibi kalmalı, öyle güzeller. Bazı şeyler de saklanmalı, öyle olmalılar.

Sonucunu bilmediğin işlere girişmemeli. Çünkü sonu hüsran olabilir. Yorulacağın yollara girmemeli. Çünkü çoktan yorgunsun. Ama nereye koyacağını bilemediklerinle, içine sığdıramadıkların ne olacak? Ortada kalmışlıkları üzüyor seni. Sana fazlalar, başkasına gereksizler. O halde ne yapmalı? Eritip tekrar mı işlemeli? Fırınlarda mı pişirmeli? Ocaklarda mı haşlamalı?
...
Kafamda kara bulutlar var anne. Şimşekler çakıyor içeride. Merak etme, korkmuyorum ama her biri birer iğne gibi batıyor. Canım yanıyor. Biliyorsun; canım baldan tatlı, nazlı mı nazlıdır.

Fark ettim ki sinirlendiğimde çok pervasız olabiliyorum. Dahası dünyanın en cesur insanı oluveriyorum. Kavgaya girecek kadar hırçınlaşabiliyorum.
...
Kimseyi görmek istemiyorum. İnsanların hayallerimdeki hallerini sevmeye başladım. Somut varlıklarını görünce hızla soğuyorum, rahatsız oluyorum. İnsan içine çıkmak istemiyorum. Aralarında olmak önemsiz bir taş parçası gibi hissettiriyor, insanın ağırlığı altında ezilen bir taş parçası. Uzaktan izlemekten mutluyum. İzleyecek bir şey de yok ya, öylesine dalıp gidiyorum. Aralarında ufalanmaktansa yalnızlığımda boğuluyorum.
...
İyileşmeyen yaralarım, anlamsız morluklarım var. Sakarım. Kendime zarar vermezsem rahat edemiyorum. Bazen kendime sinirleniyorum. Çarpıveriyorum oraya buraya. Kaza değil mi adı, ya da sakarlık? Kimi suçlayabilirim ki kendimden başka? Tek suçlu özgür iradem. O kadar özgür ki eve uğramıyor. Kim bilir nerede yatıp kalkıyor.

Kurudum. Saksı çiçekleri gibi kurudum. Zamansız...