Eteğimdeki Yapraklar

Sonbahar kuru yaprakların hışırtısını ve çaktırmadan hasta eden rüzgarıyla kapıma dayandı. Bu sene daha anlayışlıyım; ona, kışa, insanlığa. Gülümseyerek açtım kapıyı. Bir hışım daldı içeri. Ortalığı darmadağın etti. Arkasında yapraklardan bir iz bırakmıştı. Tek tek topladım onları. Bazıları kararsızdı. Kuruyup gitmek istemiyor gibiydi. Bazıları ise çoktan dağılıyordu. Bazıları alıkonduğu için gidemediği buluşmasına üzülüyordu. Ben de çıktığım yolculuklarda alıkonuyordum. Sonbahar'a çaktırmadan o yaprakları eteklerime sakladım.

Arkasından yetiştiğimde onun için hazırladığım yatakta buldum onu. Bütün oda bir sonbahar karesiydi. Bir fotoğraf çekip sakladım. Huysuzluğu tutarsa fotoğrafa el koyar. Hep sarıdan nefret ettiğini söylerdi. Belki de bundandı huysuzluğu. Ben de yeşil giymeyi sevmem, huysuzlanırdım anneme. Oda buz gibi olmuş. Elektrikli sobayı açayım. Sonbahar her sene titreyerek uyuyordu. Bu sene onun için de soba aldım. Hem de oldukça uygun fiyata. Sonbaharı çok seviyormuş aldığım adam. Onun için aldığımı öğrenince bana indirim yaptı.

Gece uyanırsa diye başucuna kurabiye ve süt bıraktım. Gece atıştırma alışkanlığı var. Bir şey bulamazsa mutfağı talan eder. Geçen yıl unuttuğum için başıma gelmişti. Onun dağınıklığını toplarken kış ansızın çıkageldi. Hazırlıksız yakalandım. Triplidir biraz. Gönlünü almak zor olmuştu. Neyse ki ilkbahar anlayışlıdır. Onun sayesinde bir düzen kurabildim tekrar. Geç olmadan yatayım. Sonbaharı uğurlamak istiyorum.

Sabah uyandığımda gitmişti. Alarmımı kapatmış beni uyandırmamak için. Yine göremedim gittiğini. Her sene habersiz gelir, habersiz gider. Gitmeden hediyesini bırakır ama. Bir buket yaprak bırakmış yine. Bu seneki daha güzel. O karşımdaymış gibi... Yağmur yağmadan odasını toplayayım. Çarşafları yıkayıp kurutmak lazım. Kış çok bekletmez. Hazırlıksız yakalanmak istemem yine. Çay koyayım. Bergamotlu olsun. Kış öyle seviyordu.