Evler

Bazen kaçıp gitmek istiyorum geride kalacakları, evimi umursamadan. Ev dediğin nedir ki? En basit tabiriyle bir çatıdır. Sonra dört duvar eklenir. İki pencere kondurulur. Bir de kapı. Al sana ev. Sonra dört duvar olur yedi, bir oda olur iki oda. İki olur üç, üç olur dört. Bu hep böyle olagelmiştir. Dışını yaptık, hadi içini döşeyelim.

Duvarlar beyaz olsun. Senede bir silmek gerekir ama olsun. Yerler parke olsun. Rengi, cinsi önemli değil. Haftada bir silmek gerekir ama olsun. Bir-iki de halı atalım oraya, buraya. Halılar küçük olsun. Kışın patikle, terlikle gezmek gerekir ama olsun. Yazın ayaklarımız serinliğe bassın. Halılar açık renk olsun. Bir bayram silmek, diğer bayram halı yıkamaya vermek gerekir ama olsun. Kanepeler açılabilir olsun. Misafir gelince açar yatırırız. Biraz rahatsız olur ama olsun. Yemek masası? Olmasın o. Evi daraltır. Hem yer sofrasının rahatlığını vermez o.

Eksikleriyle ortalama bir ev bu işte. Ev dedikleri daha doğrusu. Anlatırken sıkıldım. Daha mutfak, yatak odası, oturma odası, misafir odası, çocuk odası, falan fistan odası vs. var. Ben sıkıldım ama komşular yeni ev alanların evini eleştirirken çok eğleniyor galiba. Sabah kalkıyor salonu eleştiriyor, öğlen mutfak, ikindi oturma odası, akşam banyo. Yatsı vakti susuyor. Çekememezliği düğümlüyor boğazını. Sabaha dinlenip devam edecek. Eleştiri adı altında kıskançlığını tükürecek yüzümüze yüzümüze.

Kulübe de ev, apartman da, müstakil de, şato da, saray da... İsmine ne derseniz deyin başınızı sokacak bir yeriniz varsa orası evdir. Bırakın şimdi bu yıkılası evleri. Gönül eviniz nerede? Kuş gibi süzülen gönlünüz bir yuva buldu mu? Kış gelmeden evsiz gönül kalmasın. Evsizler için de bir bardak sıcak çorbanız hazır beklesin. Kirasını ödeyemediği için evden atılanlar da olabilir. Gönül işlerinde de zalim ve doyumsusuz.

Bazen kaçıp gitmek istiyorum geride kalacakları, evimi umursamadan. Gönül evimde inzivaya çekilmek istiyorum.