Çöp Varilleri

Adana'dayım. Uykunun uğramadığı bir gece yine. Hatırlıyorum. Kaç yaşındaydım acaba. Meşhur pilastik üç tekerlekli bisiklete binecek bir yaş. Bir yokuşun başındayım. Yol bomboş. Bisikletle salıyorum kendimi aşağı doğru.

İlk başta her şey harika. Sonra kontrolü kaybetmiştim galiba. Panik duygusu. Düz rotamın yamulmaya başlamasının verdiği dehşet. Her şey hızla geliştiği için kontrolü sağlayıp, rotamı düzeltecek hamleyi yapamıyorum. Sağ taraftaki duvarın önünde üç tane çöp varili var. Hani şu metal ve boyunuz kadar olanlardan. Hızla, bütün yoldan çıkmışlığımla o paslı çöp varilleriyle çarpıştım. Sonrası kafamda net değil. Ağladığımı hatırlıyorum. Yaralarım büyüktü sanırım. Annem temizleyip sarmıştır. O günden bana, net olarak, çöp varillerine doğru uçarak gittiğim an kaldı.

Hayatta iyi şeyler hep çok yavaş oluyor, kötü şeyler ise hızlı ve önlenemez. Bu bisiklet kazam hayatımın gidişatının sembolü. Hayatımda hep zirveyi bulduktan sonra yokuşu hızla ve ne olduğunu anlamadan indim. İnerken düştüm ve yaralandım. Bazı yaraların izi kalıyormuş. Benim gibi hassas bir insanda sıyrıkların bile izi kalıyor.

Adana'dayım. Yine o bisikletin başındayım. Nerede hata yaptığımı arıyorum. Hata yokuşta. Yokuş olduğu için hatalı. Bu kadar dik olmasa kontrolü kaybetmezdim. Hata bende. Ben oldugu için hatalı. Bu kadar güçsüz olmasam kontrolü kaybetmezdim.

Yine çöp varillerimle çarpışıyorum.