Kısır

Darmadağın saçlarım, önümde dergim, solumda çalışma masam, sağımda kaldırmaya üşendiğim çantam... Yine fermuarını çekmemişim.  Dışarıda da çekmiyorum. Bir kere çekeyim dedim, derli toplu dursun istedim. Kapanmadı. Bozuk değildi. Banaydı isyanı, itirazı galiba. Kendini kapatma dedi.

Annem kısır getirdi az önce. Ders çalışıyoruz diye sanırım. Başka gün acıktım desem mutfağın yerini biliyorsun der, buzdolabında olanları sayar. Bugün aç bile değildim oysa. Ama yapılan jestin hatrına yiyeceğim.

Annem bana nadiren nasılsın der. Omuz silkerim, üstelemez. Ama ne zaman neye ihtiyacım olduğunu hep bilir. Ne zaman ona ihtiyaç duysam iki adım gerimdedir. Sahne insanı değildir annem, sahne arkası ekibindedir. Sen o sahneye çıkabiliyorsan emekleri sayesindedir. Ama kimse onun ismini anmaz. O da bunu sorun etmez.

Kısır güzelmiş bu arada. Şimdi de elinde bergamotlu çayla göründü annem. Şekerini atmayı unutma dedi. Çayın acısından bile korur beni.

Saçlarım hala dağınık. Toplamaya tahammülüm yok. Çayımı içip dergimi okuyacağım. Belki sonra anneme sarılırım.