Dondurma

Yoldayım ve düşünüyorum. Bir anımı hatırladım. Bu yaz köydeyken tanık olduğum örnek alınası anı. Bir çocuğun size kaç yaşına gelirseniz gelin örnek olabileceğine kanıt bir anı.

Köydeyiz. Kuzenim ve kardeşimleyim. Yaz ortası. En iyi dondurma gider bu aylara. Dondurma almak için bakkala doğru yola çıktık. Konuşa konuşa gidiyoruz. Yolun yarısında iki çocuk göründü karşıdan. Yaşları 6-7 civarı. Ellerinde esmer tenlerine tezat bembeyaz dondurmalar. Ufak bir yokuşa sapıp aşağı iniyorlar. Yokuş toprak. Hala görüş açımızdalar. Büyük olan inip eve giriyor. Küçük olan yokuşta hala. Onu izliyoruz. Ayağı kayıyor. Yüzüstü düşüyor. Dizlerinin üzerinde dogrulup dondurmasına bakıyor. Bir tarafı toprak olmuş.

O an bembeyaz umutlar lekelenmiş gibi hissettim. Üçümüzün aklından da aynı şey geçmişti. Ona yeni bir dondurma alacaktık. Birimiz dile getirdi. Hangimizdi hatırlamıyorum. Küçüğe odaklanmıştım. Sadece onu ve topraklı dondurmasını görüyordum. Bizim hiç farkımızda olmayan küçük, dondurmanın topraklı kısmını ısırdı. Gözümüzün önünde yere tükürdü ve yoluna devam etti.

Şok olmuştum. Hareketi bir balyoz gibi inmişti kafama. Sersemlemiştim. Bildiğim çocuk profili dondurmadan vazgeçerdi. Üstüne ağlayıp yenisini isterdi. Kendimi düşündüm. Ben de vazgeçerdim. Sonra gülümsedim. Önemli bir şey öğrenecektim bu küçükten.

Üzerinden kaç ay geçtikten sonra hatırladım ve öğrendim. Umuduma bu küçüğün dondurmasına verdiği değeri vermek istiyorum.