Eşik
Bütün sosyal ağlardan bağımı korparmak istiyorum. Bloğumu silmek istiyorum. Bu raddeye nasıl geldim bilmiyorum. Ruh halim bir nabız gibi inişli çıkışlı. Mutsuzdan da öte bir duygu hissediyorum. Bu duyguya ne denir bilmiyorum. İçimden bir feryat yükseliyor. Ama dışarı çıkmıyor. Boğuluyorum. Sadece ağlayabiliyorum. Sonra da herkes gibi dişlerimi fırçalayıp uyuyorum.
İçime kapanmak istiyorum. Bir battaniyenin altına sığınıp her şeyi unutmak istiyorum. Sorular sormaktan yorgunum. Cevaplarım hiç olmadı. Yanılgılarımsa çok. Şüphe içindeyim. Kendimden, çevremden şüphe ediyorum. Sevgilerden şüphe ediyorum. Yapayalnız hissediyorum.
Güzelliğime ve sağlığıma tekrar kavuşmak istiyorum. İçim yüzüme yansıyor. Aynaya bakmak istemiyorum. Aynada kirpikleri ıslak biri var. Ne çirkin bir yüz. Ne çirkin bir ifade. Yüzüm yanıyor. Su çarpıyorum. Dişlerimi fırçalayıp uyumaya gidiyorum. Uyanmam belki.
Bir şeyleri kırıp dökmek, parçalamak istiyorum. Kendimi parçalamak istiyorum. Benliğimi toza dönüştürüp kalenderi bir ovaya serpmek istiyorum. Belki yeşerir çiçek olurum. Belki bir gün yine açarım.
Ve sen! Feryat ediyorum. Kulaklar sağır, gözler kör. Kendimi ifade edemiyorum. Hiçbir beklentim kalmadı. Yine bir eşikteyim. Yanlış bir eşik. Adım atıyorum.
İçime kapanmak istiyorum. Bir battaniyenin altına sığınıp her şeyi unutmak istiyorum. Sorular sormaktan yorgunum. Cevaplarım hiç olmadı. Yanılgılarımsa çok. Şüphe içindeyim. Kendimden, çevremden şüphe ediyorum. Sevgilerden şüphe ediyorum. Yapayalnız hissediyorum.
Güzelliğime ve sağlığıma tekrar kavuşmak istiyorum. İçim yüzüme yansıyor. Aynaya bakmak istemiyorum. Aynada kirpikleri ıslak biri var. Ne çirkin bir yüz. Ne çirkin bir ifade. Yüzüm yanıyor. Su çarpıyorum. Dişlerimi fırçalayıp uyumaya gidiyorum. Uyanmam belki.
Bir şeyleri kırıp dökmek, parçalamak istiyorum. Kendimi parçalamak istiyorum. Benliğimi toza dönüştürüp kalenderi bir ovaya serpmek istiyorum. Belki yeşerir çiçek olurum. Belki bir gün yine açarım.
Ve sen! Feryat ediyorum. Kulaklar sağır, gözler kör. Kendimi ifade edemiyorum. Hiçbir beklentim kalmadı. Yine bir eşikteyim. Yanlış bir eşik. Adım atıyorum.
Hepsini kapat, burası hariç..
YanıtlaSilFri, ah Fri, aynalardan kaçamıyor insan değil mi? Ve biz yani hepimiz, tüm insanlık, tüm bu satırları bence her daim yaşıyoruz; bazen içimizde bazen de gerçeklikte. Ama kaçış da bir çözüm değil. Bir battaniyeye sarılıp kahve içerken süzülen yaşları umursamamak, umursamıyor gibi yapmak ya da umursamamak zorunda kalmak çözüm değil. Geceleri birileri bilmem kaçıncı uykusundayken sessizce ağlamak da çözüm değil. Fakat her biri birer aracı, birer yardımcı. Hayatta herşey var, hepsi bizim için. Gülmeyi nasıl biliyorsak ağlamayı da biliriz, öğrenir ve bitiririz. Belki bugün değil ama bir gün mutlaka..
En azından kaçmamak beni mutlu ediyor şefim. Bir şeylerle yüzleşebiliyorum. Ve dediğin gibi öğrenip bitiririz. Öğreniyorum. O yüzden burası kalacak. İçimden yükselenleri yazacağım ne olduklarına bakmaksızın. Yolun sonunda sapasağlam olarak kalmak istiyorum. Toza dönüşmemek için yazmak zorundayım.
SilBazen uzaklaşmak ister insan, geriye yaslanıp nefes almak iyi gelir. Sonra tazelenir insan ve güçlü dönüşlere imza atar.
YanıtlaSilUmarım şöyle güzel bir imza çakabilirim gerekli yerlere.
Sil