Bavulum

 Hayat akıntısında ona buna çarpa çarpa giderken bir bakmışım karaya vurmuşum. Elimde tıkıştıra tıkıştıra ağzını zorla kapattığım bavulumla kalakaldım. Nerede olduğumu bilmiyorum. Nereye gideceğimi bilmiyorum. Bir sağa baktım. Bir sola baktım. Geriye dönsem yolu bilmiyorum. O zaman “İleri!” dedim ve düştüm yola. Ama ne yol! Taşları mürdüm rengi, iki yanı boş arazi... Güneş tepede, savuruyor dalga dalga sıcağını. Ter boşanıyor dört bir yanımdan. Damlıyor yere, cısss... Bavulum ağır. Yoruyor beni. Yukarıdan kaynıyorum, aşağıdan kavruluyorum. Ayaklarım ateşe basmışım gibi yanıyor. Mürdüm taşlar eriyor sanki. Bavul bir ton çekiyor. Bavulu tuttuğum tarafa eğiliyorum, eğiliyorum... Ayaklarım acıyor artık. 

 Ah, ileride bir ağaç! Gölgesi koyu... Mürdüm taşlar orada siyah, ferah. Ağaca yaslanıyorum. Yavaş yavaş soğurken uyuyakalıyorum. Uyandığımda gece olmuş. Ay, güneşi kovmuş. Ay devralır semayı geceleri. Belki de bu yüzden güneşin bize hiddeti. 

 Bavulumu arıyorum. Yanımda değil. Çevreye bakınıyorum. Ne ben bulabiliyorum ne de ay yerini gösterebiliyor. Yola devam ediyorum. Yukarıdan titriyorum, aşağıdan ısınıyorum. Mürdüm taşlar güneşin hiddetini saklamış, gecenin soğuğunda katılaşmamak için kalkan olarak kullanıyor. İnsanlar da sevginin sıcaklığını kalkan olarak kullanmaz mı kalpleri katılaşmasın diye? İnsanlar... Bavulumda sakladığım insanlar... Neredeler acaba? Onlar da üşüyor mu? Onlar da beni düşünüyor mu? Hava çok soğuk... Çok yalnızım...

...

 İki yanımda sonunu göremediğim araziler, mor çiçeklerle işlenmiş. Önümde uzayıp giden yol, mürdüm taşlarla bezenmiş. Yürümeye başladığımdan beri ay, on dokuz kere göründü. Hala yalnızım. Bavulumu özlüyorum. Bavulumda sakladığım insanları... Daha ne kadar yürüyeceğim bu yolu? Ne zaman bitecek? Bitecek mi?.. 

 Ne zaman yorulduğumu hissetsem bir ağaç görünüveriyor. Gölgesine buyur ediyor. Gölgeler sanki bu dünyaya ait değil. Güneşin hiddeti oraya ulaşamıyor. Ne zaman bir ağacın gölgesine misafir olsam uyuyakalıyorum. Düşlere dalıyorum. Düşlerimde bavulum önümde duruyor. İçi bomboş. Boşluktan bana sallanan eller görüyorum. Veda ediyorlar. “Hayır!” diyorum. “Beni bırakmayın!”. Dinlemiyorlar. Bavulumdaki insanlar dağılıp gidiyorlar. Yapayalnız kalıyorum. Arkalarından bakakalıyorum. Tam burada uyanıyorum. Yine ay güneşi kovmuş, semaya kurulmuş oluyor. Bitmek bilmez yoluma devam ediyorum...