"Hayat kısa, kuşlar uçuyor."

Yatağa uzanmış kitabımı okuyordum ki açık pencereden içeri bir ambulans sireni daldı. Hareketi ve aciliyeti hissediyordum. Hastaneye mi yetişmeye çalışıyordu? Yoksa hastaya mı? O ambulans bugün kaç hayat taşımıştı? Kaçını kurtarmıştı? Kurtarılamayanlara ne olmuştu? Kimin yakınlarıydılar?

Ölüm var ama biz onu hep unutuyoruz. Başımıza gelene kadar da umursamıyoruz. Biz gün içinde yaşadığımız olumsuzluklara somurturken kaç insan bir yakınını kaybettiği için ağlıyor? Beğenmediğimiz yemeklere burun kıvırırken kaç insan yiyecek tek lokma bulamadığı için eriyip gidiyor? Trafiğe söverken kaç insan kurban oluyor? Bir düşünce uğruna kaç insanı kaybediyoruz? Sabah uyandığımızda kaç insan sonsuza kadar uyumuş oluyor? Bu dünyada günde kaç hayat solarken yenileri açıyor?

İş yerinde patronuna kızıp akşam hıncını evladından alıyorsun. Okulda hocana kızıp arkadaşınla kavga ediyorsun. Annene babana kızıp bağırıyorsun. Peki ya onları bir daha göremezsen? Pişmanlığını hayal edebiliyor musun? Keşkelerini düşünebiliyor musun?

Bir arkadaşımla kavga ettikten sonra 2-3 yıl görüşmedim. Sonra ne oldu biliyor musun? Hastaydı. Hastanede yatıyordu ve durumu iyiye gitmiyordu. Onu en son tabutunda kefeniyle ve bembeyaz yüzüyle uzaktan gördüm. Benim tanıdığım kişiye benzemiyordu. Ölümü ilk defa orada ete kemiğe bürünmüş halde gördüm. Belki ilk defa orada gerçekliğini idrak ettim. Artık ne zaman ismi geçse beyaz yüzü canlanıyor gözümün önünde. Daha sonra kendime sürekli acaba bana hala kızgın mıydı diye sordum. Belki de kırgındı. Bilmiyorum. Bilemeyeceğim de.

Ölüm var ve biz onu unutuyoruz. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyoruz. Kırıp döküyoruz. Değer bilmiyoruz. Yılların sonunda ise elimize sadece keşkeler kalıyor. Hayat bir şeyleri kafaya takarak, en ufak şeylere dertlenerek geçirebileceğimiz kadar uzun değil. Yarını görebileceğimizin garantisi hiçbir zaman yok. “Hepimiz ölecek yaştayız.”