Sonra Durdum ve Dedim ki...

"Sonra durdum ve dedim ki la dedim hayat sen kimle oynuyon."
 
Aynen böyle yazıyordu duvarda. Sığmadığı için devamını yan duvara yazmışlar. Büyük harflerle siyah boyayla yazılmış. Oynuyon'un 'n' harfi sığmamış. Eciş bücüş yazılmış. Benim içimde de bazı şeyler sığmayınca eciş bücüş yazılmış. Anlayamıyorum. Sadece tahmin yürütüyorum.
 
...

Öğlen yarı uyanık yatarken bir şangırtı duydum. Boş verip uyumaya devam ettim. Çok geçmeden bağırarak kardeşim geldi.

"Ablaaa, ablaaaa mutfakta pıt pıt bir şeyler dökülüyor. Masa kırılmış."
"He?.. Masa mı kırılmış?.. Ya aman öff. Uyu Fri."

Uyuyamadım. Kalktım mutfağa gittim. Pıt pıt neymiş anlamadım ama annemin çok beğenerek ve severek aldığı mutfak masasının üstü olmuş tuzla buz. Camın içinde sayamayacağım kadar çatlak, örümcek ağı gibi ele geçirmiş masayı. Hoş bir desendi aslında ama annemin hiç hoşuna gitmemiş anlaşılan.

Annem yukarı komşuya çıkmış. Geri gelince mesele çözüldü. Üst komşunun bilmem ne borusu patlamış. Su sızıntısı da bize geliyormuş. Pıt pıt diye de masaya damlıyormuş. Masaya damlıyor diye annem masayı çekmek istemiş. Masanın ayağı fayansa takılınca ne olduysa o anda bütün cam çatlamış. Annem bunları ağlamaklı bir şekilde babama anlattı. Yetmedi kardeşlerine anlattı. Durup durup "Masam gitti." diyor. Bir şey dediğimde "Moralim bozuk." diyor. Bu masayı bu kadar sevdiğini bilmiyordum. Üzülme be anne. Sana masa mı yok? 

... 

Bugün markete gitmek için evden dışarı çıkacaktım ki beklemediğim biri aradı. 

"Seninle konuşmayı özlemişim."
"Yaa özlenmek güzel."

Ben de özledim demedim, diyemezdim. İlişkinin dengesinin bozulmaması için bu şarttı. İlk kural: "Mesafeni koru." Benden sonsuz bir anlayış ve hoşgörü görebilir. Ama bu saatten sonra sevgi zor. Kırıldığım yerden kırmam ama o kadar da iyi biri değilim. Ona hayatıma devam ettiğimi kanıtladım ve onu kendi karmaşasında boğulmaya bıraktım. Canımı yakarsanız affederim ama unutmam. İlk fırsatta da geride bırakılan cam kırıklarını iade ederim.

Sonra durdum ve dedim ki: La dedim, ben o kadar da iyi biri değilim ama affedebilirim.





Yorumlar

  1. Haha :) la bende ayniyim ya 😁 böle o camları bir güzel iade ederim zamani gelince. Ve herkesi de affetmem. Cani cehennem denen yere gtsin 😁 zamaninda akilli olsaydida özlenecek duyguya gerek kalmasaydi gereksiz model bunlar ayol 😁

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Affet, büyüklük sende kalsın Özlem abla. :D Ben insanlara uzun süre kızgın ya da kırgın kalamıyorum.

      Sil
  2. Hem masaya hem de o duvardaki sığmayan "n" harfine üzüldüm. Fakat insanın kendi hataları için bu kadar ağlamasını pek anlayamıyorum galiba. Yani sen ya da kardeşin kırsaydın üzülürdü ama kendi hatası olunca dahakolay boşverebilir diye düşünüyorum. Yine de demek ki çok seviyormuş annen. :( Geçmiş olsun.

    Bu arada böyle yazıları okumayı çok severim. Hatta böyle kesitler halinde yazılmış yazılar en sevdiklerimdir. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim. Aslında kendi hatası da değildi ama niye öyle oldu anlamadık. Neyse olmuşla ölmüşe çare yok. :')

      Ben de bu tarz yazıları okumayı seviyorum. ^^

      Sil
  3. kırgınlıkların uzun süreler unutulmaması ve enerjisini emiyor, iş yapacak enerjiyi bulamıyorlar kendilerinde. Galiba bu yüzden "Affet, büyüklük sende kalsın" diyerek durumu düzeltmeye çalışmış eskiler; büyüklük küçüklük fark etmeden. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Eskilere güvenmek gerek o zaman. :)

      Sil

Yorum Gönder