Unutuyorum...

19 düşe kalka geldiğim yaşım. Boşlukta süzüldüğüm de oldu. Saksıdaki bir bitki olduğum günlerim de oldu. Her gün gözyaşlarımla suladığım da oldu. Hiç gelmeyecek birini de bekledim. Aşk denen büyünün etkisine de girdim. Hepsi gelip geçti ve ben çok şey öğrendim.

Şimdi hisler yerli yerinde, sağlığım da idare. Zorlamazsam ses etmiyor. Gelmeyecek olanlar artık beklenmiyor ve bugünlerde beni bir tek soğanlar ağlatabiliyor. Bulaşık yıkarken hayal kuruyorum. Geceleri kuş olup kitap sayfalarında geziniyorum. Karanlıktan hala ürküyorum. Kötü bir huyum var. 19’umda çocukluğumu özlüyorum.

Eski defterleri yaktım. Bir anı, bir gülüşü, bir sözü unutuyorum. İçindekileri azat ediyorum. Ne der Sinan Canan? “Unutma olmasa öğrenemezdik.” Benim daha öğrenecek çok şeyim var Sinan hocam. Unutuyorum...